Nie wiem, jak Wasi Dziadkowie – mój nie jest Posejdonem. Jest za to najwspanialszy na świecie, ale z królem oceanów łączy go chyba tylko to, że lubi wędkować. Gdybym jednak znała jakiegoś dziadka-Neptuna, na pewno umieściłabym go w powieści młodzieżowej… Continue Reading
Warszawa nigdy nie była całkowicie wyludnionym miastem ruin. Z powstańczej stolicy przerodziła się, jak określa autor: w „Rzeczpospolitą podziemną” i „podniebną”. Na około sto dni, między 2 października 1944 a 17 stycznia 1945, miasto stało się siedliskiem ocalonych Robinsonów, którzy… Continue Reading
„Ludzie. Krótka historia o tym, jak spieprzyliśmy wszystko” to bardzo zabawna książka o mało zabawych rozdziałach w historii ludzkości. Tom Phillips jest nie tylko prawdziwym mądraskiem – historykiem, antropologiem i filozofem. Przede wszystkim należy do grona bardzo błyskotliwych mądrasków. Przez… Continue Reading
„Ta książka jest absolutnie prawdziwa, z wyjątkiem tych części, które nie są. W gruncie rzeczy jak „Domek na prerii”, tylko więcej tu brzydkich słów. Wiem, myślicie sobie: „Przecież „Domek na prerii” to szczera prawda!”. Przykro mi, ale wcale nie.… Continue Reading
„Takie to i ja mógłbym napisać. Takie, to ja w gimnazjum pisałem.” – powiedział mój chłopak, kiedy pierwszy raz usłyszał wiersze Zuzanny Ginczanki. I chociaż na efekty jego twórczości czekam ze zniecierpliwieniem , to jak dotąd na darmo.
„Nigdy nie chorowałam na tyfus, zawsze byłam zdrowa. Dlaczego mam być odrzucona jak trędowata i zmuszona do życia w odosobnieniu, mając tylko psa za towarzysza?”
W dzisiejszej notce siostra Bibliotekary wyznaje, że woli Głosy Pamano.
Wiadomo nie od dziś, że najlepsze opowieści pochodzą z południa. Teksas, Luizjana, Missisipi, Alabama, Georgia stały się tłem wielu amerykańskich powieści. I choć niejednokrotnie są to historie mroczne i pełne przemocy, sposób, w jaki zostały opowiedziane sprawia, że nigdy… Continue Reading
Dzisiaj Bibliotekara przedstawia powieść, którą pewnie już wszyscy czytaliście, ale co tam. „Madame” jest i tak warta każdego kolejnego omówienia i każdego nowego czytelnika.
The Wall Street Journal nazwał tę książkę „boleśnie piękną”. Rzeczywiście, jest to jedna z najpiękniejszych historii w literaturze dziecięcej, z jaką się spotkałam. A czytałam przecież „Tupcia Chrupcia”, a nawet „Głupiego dzidziusia”. Mniej wtajemniczonym przypomnę, że „Głupi dzidziuś” jest… Continue Reading